Całkowite zaćmienie 2026 z Villasinta w Hiszpanii
Relacja z całkowitego zaćmienia Słońca 12 sierpnia 2026 r. w Villasinta w Hiszpanii: zobacz, jak w dniu zaćmienia sprawdziły się plany z TPE.
Witam z León w północnej Hiszpanii. Przyjechaliśmy tu na tydzień, aby spróbować obserwować i fotografować wczorajsze całkowite zaćmienie. Z przyjemnością informuję, że mieliśmy bezchmurne niebo, świetne warunki i idealne miejsce do obserwacji.
Odwiedzając León z moją ciotką, która urodziła się i wychowała tutaj, otrzymaliśmy znakomitą wskazówkę dotyczącą lokalizacji od mojej ciotki i przyjaciół rodziny. Zasugerowali oni obserwację tuż przy barze w wiosce Villasinta, zaledwie kilka mil na północ od miasta. Podczas planowania wyglądało to bardzo obiecująco (link), z otwartym widokiem w górę doliny, łagodnymi wzgórzami wokół i wyraźnym widokiem na zachód:
Był bardzo gorący dzień, a temperatura sięgnęła 35°C. Rozproszone chmury ustąpiły do godziny 17:00, na długo przed pierwszym kontaktem o 19:32 czasu lokalnego. Zebraliśmy się na miejscu około 19:10 i zastaliśmy tam tylko jedną inną rodzinę fotografów oraz garstkę mieszkańców. Nigdy nie zrobiło się tłoczno — podczas fazy całkowitej było tam najwyżej około 30 osób. To ogromna różnica w porównaniu z naszą grupą wyjazdową do Torreón w 2024 roku, gdzie na boisku piłkarskim było 700 osób!
Częściowe zaćmienie Słońca do drugiego kontaktu (C1 do C2)
Pierwsza faza częściowego zaćmienia przebiegła bez większych wydarzeń, poza stresem wywołanym upałem przed wielką chwilą, gdy staraliśmy się upewnić, że nie zapomnieliśmy niczego w przygotowaniach i wykonaliśmy wszystkie wymagane kontrole. Widocznych było bardzo niewiele plam słonecznych, a największa znajdowała się około godziny 10:
Paciorki Baily’ego przy drugim kontakcie
W sekundach przed C2 pojawiły się bardzo ładne paciorki Baily’ego, a ich największą liczbę można było zobaczyć 2,8 s przed C2:
Dużym bonusem była duża protuberancja na godzinie 9, która szczęśliwie znalazła się poza pojedynczym jasnym paciorkiem, dokładnie na brzegu tarczy słonecznej (powyżej). Okazało się to doskonałym potwierdzeniem prognoz symulatora zaćmień TPE – wykorzystaliśmy je, aby ustalić, że powinniśmy fotografować w sposób ciągły od 10 s przed C2, by uchwycić najciekawsze zmiany paciorków:
Maksimum zaćmienia
Przy krótkim czasie trwania (1 minuta 44,6 sekundy, z korektą brzegu) maksimum zaćmienia nadeszło bardzo szybko. To pojedyncze zdjęcie zostało przetworzone tak, aby wydobyć część struktury. Szczególnie ładny był wypływ skierowany na około godzinę 6:
Trzeci kontakt
I zbyt szybko faza całkowita zakończyła się przy trzecim kontakcie o 20:29:59,1 (z korektą brzegu, 1,4 s wcześniej niż klasyczny czas kontaktu dla gładkiego brzegu). Przy C3′ widoczne były kolejne ładne protuberancje i chromosfera:
A zaledwie sekundę później pojawiły się kolejne paciorki:
Oto 20-krotnie przyspieszony widok od chwili przed C2 do chwili po C3, pokazujący, jak cień Ziemi przesuwa się nad lądem:
Zachód Słońca ku czwartemu kontaktowi
Słońce nadal opadało ku horyzontowi i straciliśmy je z oczu krótko przed C4 z powodu odległej linii grzbietu. Przepływająca chmura i drzewa na widocznym horyzoncie dodały uroku ostatnim chwilom zaćmienia:
Później zjedliśmy późną kolację z rodziną i przyjaciółmi, odczuwając wielką ulgę, że najwyraźniej udało nam się uchwycić to, na czym nam zależało!
Chcesz zaplanować kolejne zaćmienie?
Oto kilka znakomitych materiałów, które pokażą Ci, jak TPE może pomóc w ułożeniu wyjątkowego planu na 2 sierpnia 2027 roku:
