Wiele narzędzi planowania w The Photographer’s Ephemeris używa terminów związanych z kierunkiem, wysokością, terenem i widocznością. Niektóre z nich mogą być już Ci znane, ale inne mają bardziej szczegółowe znaczenie w TPE.
Ten glosariusz wyjaśnia, jak te terminy są używane w całym Centrum pomocy TPE. W stosownych przypadkach znajdziesz również łącza do bardziej szczegółowych artykułów omawiających każde pojęcie.
Azymut, namiary i współrzędne
Terminy te opisują, gdzie coś znajduje się względem wybranej przez Ciebie lokalizacji. Są używane w całym TPE do obliczania pozycji Słońca, Księżyca, Drogi Mlecznej, obiektów niebieskich i innych lokalizacji na mapie.
Azymut
Azymut to kierunek kompasowy mierzony zgodnie z ruchem wskazówek zegara od północy geograficznej. W TPE azymut wskazuje kierunek Słońca, Księżyca, Drogi Mlecznej, innego obiektu niebieskiego lub innej lokalizacji względem wybranego punktu obserwacji.
Na przykład:
- 0° oznacza dokładnie północ
- 90° oznacza dokładnie wschód
- 180° oznacza dokładnie południe
- 270° oznacza dokładnie zachód
Jeśli Słońce ma azymut 250°, znajduje się na zachód-południowy zachód od Twojej lokalizacji. Podobnie, jeśli szczyt góry leży przy azymucie 250°, Słońce i szczyt będą widoczne w przybliżeniu w tym samym kierunku.
Domyślnie TPE mierzy azymut od północy geograficznej. TPE Web może również wyświetlać azymuty względem północy magnetycznej podczas pracy z nieskorygowanym kompasem magnetycznym.
Zobacz także: Korzystanie z osi czasu i wykresu wysokości kątowej w TPE Web · Korzystanie z narzędzia wyrównania kadru
Namiar
Namiar to kierunek od jednej lokalizacji do drugiej.
W TPE najczęściej spotkasz się z namiarami podczas korzystania z Geodetyki. Namiar opisuje kierunek od pinezki głównej do pinezki pomocniczej, pomagając porównać pozycję aparatu z odległym obiektem lub innym punktem na mapie.
Namiary są mierzone tak samo jak azymuty, ale opisują coś innego. Azymut zwykle opisuje kierunek ciała niebieskiego lub innego celu względem Twojej lokalizacji, natomiast namiar opisuje kierunek między dwiema lokalizacjami.
Szerokość geograficzna
Szerokość geograficzna określa, jak daleko na północ lub południe od równika znajduje się dana lokalizacja. Wyraża się ją w stopniach, od 90° S na biegunie południowym do 90° N na biegunie północnym. W TPE szerokość geograficzna stanowi połowę współrzędnych lokalizacji. Wraz z długością geograficzną określa dokładny punkt na powierzchni Ziemi.
Długość geograficzna
Długość geograficzna określa, jak daleko na wschód lub zachód od południka zerowego, który przebiega przez Greenwich w Anglii, znajduje się dana lokalizacja. Wyraża się ją w stopniach, od 180° W do 180° E. W TPE długość geograficzna stanowi drugą połowę współrzędnych lokalizacji. Wraz z szerokością geograficzną określa dokładną lokalizację na mapie.
Współrzędne
Współrzędne to para liczb składająca się z szerokości geograficznej i długości geograficznej, które określają dokładną lokalizację na powierzchni Ziemi. TPE obsługuje kilka popularnych formatów współrzędnych, umożliwiając wprowadzanie, kopiowanie lub udostępnianie lokalizacji z dużą dokładnością.
Północ geograficzna
Północ geograficzna to kierunek ku geograficznemu biegunowi północnemu Ziemi. Domyślnie TPE mierzy azymuty i namiary względem północy geograficznej. Stosowanie stałego punktu odniesienia zapewnia dokładność obliczeń niezależnie od tego, gdzie na świecie się znajdujesz.
Jeśli nawigujesz za pomocą tradycyjnego kompasu magnetycznego, możesz zamiast tego wyświetlać kierunki względem północy magnetycznej.
Północ magnetyczna i deklinacja magnetyczna
Kompas magnetyczny wskazuje północ magnetyczną, a nie północ geograficzną. Kąt między nimi nazywany jest deklinacją magnetyczną i różni się w zależności od lokalizacji.
Domyślnie TPE wyświetla azymuty i namiary względem północy geograficznej. TPE Web może zamiast tego wyświetlać je względem północy magnetycznej, co ułatwia porównywanie obliczeń TPE z nieskorygowanym kompasem magnetycznym w terenie.
Wysokość kątowa, wysokość n.p.m. i teren
Podczas planowania zdjęcia ważne jest rozróżnienie między fizyczną wysokością krajobrazu a wysokością, na której coś jest widoczne z Twojego punktu obserwacji. TPE używa kilku powiązanych terminów do opisu tych różnych pojęć.
Wysokość kątowa
Wysokość kątowa to kąt między horyzontem a obiektem, mierzony w stopniach.
W TPE wysokość kątowa opisuje, jak wysoko nad horyzontem Słońce, Księżyc, obiekt niebieski lub nawet odległa góra są widoczne z wybranej lokalizacji. Obiekt na horyzoncie ma wysokość kątową 0°. Obiekty nad horyzontem mają dodatnią wysokość kątową, a obiekty pod horyzontem — ujemną.
Nie myl wysokości kątowej z wysokością n.p.m.. Wysokość n.p.m. jest fizyczną wysokością nad poziomem morza, natomiast wysokość kątowa jest kątem nad lub pod horyzontem.
Zobacz także: Korzystanie z osi czasu i wykresu wysokości kątowej w TPE Web
Pozorna wysokość kątowa
Pozorna wysokość kątowa to obserwowana wysokość kątowa odległego obiektu po uwzględnieniu krzywizny Ziemi i refrakcji atmosferycznej.
To obliczenie jest szczególnie przydatne podczas planowania ustawienia Słońca lub Księżyca względem odległego elementu krajobrazu. Porównanie pozornej wysokości kątowej góry z wysokością kątową Księżyca pomaga na przykład określić, czy Księżyc znajdzie się ponad szczytem, czy pozostanie za nim ukryty.
Wysokość n.p.m.
Wysokość n.p.m. to fizyczna wysokość lokalizacji nad średnim poziomem morza, zwykle mierzona w stopach lub metrach. TPE wykorzystuje dane wysokościowe do obliczania profili terenu, linii widoczności i pozornej wysokości odległych elementów krajobrazu.
W przeciwieństwie do wysokości kątowej, która jest kątem, wysokość n.p.m. jest fizycznym pomiarem wysokości.
Korekta wysokości n.p.m.
Korekta wysokości n.p.m. dodaje lub odejmuje wysokość od wysokości terenu odwzorowanej dla pinezki głównej lub pomocniczej.
Może to być przydatne, gdy aparat znajduje się nad ziemią, na przykład na statywie, w budynku lub na dronie. Podobnie możesz użyć korekty wysokości n.p.m., aby uwzględnić wysokość budynku, wieży lub innego obiektu ponad otaczającym terenem.
Korekty wysokości n.p.m. wpływają na obliczenia TPE bez zmiany bazowych danych terenu.
Horyzont
W astronomii horyzont jest linią odniesienia, w której Ziemia i niebo wydają się łączyć. TPE używa tego teoretycznego horyzontu podczas obliczania zjawisk takich jak wschód i zachód Słońca, wschód i zachód Księżyca.
W rzeczywistości Twój widoczny horyzont jest często tworzony przez wzgórza, góry, budynki lub inne elementy terenu. Mogą one opóźniać wschód Słońca, przyspieszać jego zachód albo zasłaniać Księżyc i inne obiekty niebieskie, nawet jeśli wzniosły się już ponad teoretyczny horyzont.
TPE zawiera kilka narzędzi – w tym Geodetykę, analizę linii widoczności i profile horyzontu – które pomagają zrozumieć, jak lokalny krajobraz wpływa na to, co rzeczywiście zobaczysz.
Zobacz także: Wschód Słońca (itp.) jest nieprawidłowy
Profil horyzontu
Profil horyzontu przedstawia wysokość otaczającego terenu w każdym kierunku od pinezki głównej.
W przeciwieństwie do pojedynczej linii widoczności, która analizuje teren między dwiema lokalizacjami, profil horyzontu zapewnia widok 360° lokalnego horyzontu. Pomaga szybko określić, gdzie wzgórza, góry lub inne elementy terenu wznoszą się ponad teoretyczny horyzont i jak mogą wpływać na widoczność Słońca, Księżyca, Drogi Mlecznej oraz innych obiektów niebieskich.
Profile horyzontu są obliczane na podstawie danych wysokościowych terenu i nie uwzględniają drzew, budynków ani innych obiektów znajdujących się nad ziemią.
Zobacz także: Korzystanie z narzędzi widoczności terenu i profilu horyzontu do planowania fotografii
Geodetyka, linie widoczności i widoczność krajobrazu
Wiele zaawansowanych narzędzi planowania TPE porównuje dwie lokalizacje lub analizuje wpływ terenu na widoczność. Pojęcia te opierają się na opisanych powyżej terminach dotyczących położenia i wysokości.
Geodetyka
Termin geodetyka pochodzi z dziedziny geodezji, nauki zajmującej się pomiarem i przedstawianiem Ziemi. W TPE obliczenia geodetyczne uwzględniają kształt Ziemi podczas mierzenia relacji między dwiema lokalizacjami.
Korzystając z pinezki głównej i pinezki pomocniczej, TPE może obliczać takie informacje jak odległość, namiar, różnica wysokości n.p.m. i pozorna wysokość kątowa. Obliczenia te pomagają odpowiedzieć na praktyczne pytania, takie jak to, czy Księżyc znajdzie się ponad grzbietem górskim lub czy teren zasłoni widok.
Pinezka główna
Pinezka główna reprezentuje główny punkt odniesienia. Większość obliczeń w TPE – w tym pozycje Słońca, Księżyca, obiektów niebieskich i analiza terenu – jest wykonywana względem pinezki głównej. W wielu sytuacjach reprezentuje ona planowaną lokalizację aparatu.
Pinezka pomocnicza
Pinezka pomocnicza oznacza drugą lokalizację na mapie. Gdy jest używana z Geodetyką, często reprezentuje odległy obiekt, punkt orientacyjny lub interesujący punkt, który chcesz porównać z pinezką główną.
Linia widoczności
Linia widoczności to bezpośrednia linia wzroku między obserwatorem a obiektem.
W TPE linia widoczności biegnie między pinezką główną a pinezką pomocniczą. TPE analizuje teren wzdłuż tej linii, aby pomóc określić, czy wzgórza, grzbiety lub inne elementy krajobrazu zasłaniają widok między tymi dwiema lokalizacjami.
Obszar widoczności
Obszar widoczności to obszar, który można zobaczyć z określonego punktu obserwacyjnego. Analiza obszaru widoczności jest powszechnie wykorzystywana w kartografii i systemach informacji geograficznej do określania, które części otaczającego terenu są widoczne, a które ukryte.
W TPE narzędzie Obszar widoczności pokazuje widoczność terenu w każdym kierunku od pinezki głównej. Może to pomóc zidentyfikować możliwe punkty obserwacyjne, zrozumieć, gdzie otaczający teren zasłania widok, oraz sprawdzić, skąd może być widoczny obiekt naziemny lub niebieski.
Ponieważ obliczenie opiera się na danych wysokościowych terenu, zwykle nie uwzględnia drzew, budynków ani innych obiektów znajdujących się nad ziemią.
Zobacz także: Korzystanie z narzędzi widoczności terenu i profilu horyzontu do planowania fotografii
